411 REFERENCE · Wiktionary
Catius
Reference material by Wiktionary contributors. This retains its source identity and is not 411 news reporting.
Latin
Etymology
From la catus clear-sighted”, “intelligent”, “sagacious”, “wise.
Pronunciation
Catius
Proper noun
Catius<2>
a Roman deity, the protector of boys, whom he made intelligent
a en nomen — famously held by, amongst others:
Quintus Catius, en plebeian aedile in 210 BC and legate of the Roman Republic during the Second Punic War
an en Epicurean philosopher (fl. mid-1st C. BC) and author of the works De Rerum Natura, De Summo Bono, etc.
Tiberius Catius Asconius Silius Italicus (AD 26–101), Roman consul and orator, author of the epic poem Punica
Publius Catius Sabinus (fl. AD 3rd C.), consul in AD 216
Declension
Catius<2>
Derived terms
la Catiānus
Related terms
la Catia
References
Cătĭus
1 Cătĭus 1_Catius 276/1
2 Cătĭus 2_Catius 276/1
1 Catius 286/1
Further reading
Catia (gens) en
Quintus Catius en
Catius Catius (Epicurean philosopher) en
Silius Italicus Tiberius Catius Asconius Silius Italicus en
Tiberius Catius Asconius Silius Italicus la
Publius Catius Sabinus en
Publius Catius Sabinus la
la nomina gentilia
la Roman deities